Ervaringsdeskundige zijn is waardevol werk.
Ik
ervaar
het
als
geweldig
en
dankbaar,
ongeacht iemands
specialiteit.
Wat
ik
heel
belangrijk
vind: Een spreker hoort
niet te
verwerken
terwijl het verhaal verteld wordt.
Er
is
een
groot
verschil
tussen
een
groep
meenemen
in
je
reis
en
je
eigen
pijn.
Dat
betekent
niet
dat
je
nooit
geraakt
wordt.
Het
gebeurt
soms,
incidenteel
door
wat
iemand
zegt,
door
steun
die
je
voelt
en
ergens
gemist
hebt.
Soms
zijn
het
juist
de
kleine
dingen
die
diep
raken. Het is mooi en menselijk.
De weg naar dit verhaal
Sinds een
half
jaar
werk
ik
aan
het
neerzetten
van
mijn
ervaringsverhaal
voor
een
breder
publiek.
Het
is
een
intensieve
reis
geweest. En onderweg
werden
me
duidelijk
wat
echt
belangrijk
is:
- Geen secundair trauma. Details uit mijn kindertijd hebben geen toegevoegde waarde en zouden een ander trauma kunnen bezorgen. Dat wil ik niet.
- Het gaat om mijn pad en niet dat van anderen. Anderen die erbij betrokken waren, als overlever of op andere wijze, lopen hun eigen verwerking. Ik wil niet dat mijn verhaal hen op een sneltrein zet.
Het concept is klaar
Gisteren
was
het
concept
af.
Ik
ben
trots
op
hoe
het
voelt:
krachtig
en
in
balans.
De
onmacht,
de
weg
naar
vrijheid,
de
obstakels en de ruimte.
Het
niet
gezien
en
gehoord
worden
en
dan
toch
weer
wel.
Ik
las
het
helemaal
voor.
Alles
klopt,
loopt,
geeft
een
boodschap
door.
En
het
belangrijkste! Het
voelt
eerlijk en oprecht.
Eén
passage
voelde
te
persoonlijk.
Te
veel
inzicht
in
vroeger. Ik heb het sterk
geschreven,
maar
sommige
dingen
zijn
enkel
voor
mij.
Dus
daar mag ik nog even schaven.
En
tegen
het
eind
schoot
ik
vol.
Over
die
vrijheidsreis
spreek
ik
regelmatig,
maar
nu
van
begin
tot
eind alles achter elkaar horen en zien, dat
raakte
diep.
Een diepe buiging
voor
mijn
eigen
kracht
en
doorzettingsvermogen.
Die
ontroering
mag
er ook even
zijn en ruimte krijgen.
Een realisatie
Het
bijzondere:
ook
mijn
coach
werd
geraakt. Totaal anders dan mij, meer geraakt door indruk. Soms
door
de
kracht
van
de
woorden,
soms
door
het
verhaal
zelf.
En
op
dat
moment
besefte
ik:
dit is voor mij zo normaal geworden.
Dat
was
een
moment
van
inzicht.
Dit
was
mijn
normaal.
Gewoon
hoe
het
was.
Dat is ook waarom ik spreek:
om
zichtbaar
te
maken
wat
abnormaal was en
normaal
kan
zijn.
Om te zorgen dat
mensen
met
zo'n
ander
normaal bereikt kunnen worden.
Daar
begon
het idee
mee.
Try out
Nu nog even schaven en dan half november de try out. Ik kijk ernaar uit. Gaat het werken zoals we denken? Komt het verhaal over? Gaat de zaal zich betrokken voelen? Ik sta te popelen om de wereld in te gaan met het verhaal.
#Ervaringsdeskundige #Ervaringsverhaal #SecundairTrauma #Trauma #Kracht #Kind #Abnormaal #Normaal #Reis
PS. Dit is minicolumn nummer 16 in de rij van de schrijfchallenge Jeanette Benschop om weer de lol van het schrijven te krijgen. Doe je mee?
