De magische werking van een praatje

Praten ... tegenwoordig een uitzondering. Veel gaat via digitale systeem en niet meer live of in een telefoongesprek. En dat terwijl fysiek communiceren zo ontzettend belangrijk is voor ons welzijn. Het maakt geluksstofjes aan in ons lichaam en zorgt ook dat we energetisch afstemmen met elkaar. Stel je hebt stress, maar je raakt in gesprek met iemand die rustig is, dan kalmeer jij ook. Als we communiceren, dan gebeurd er veel meer dan alleen met elkaar praten.

Een aantal jaar geleden kwam onze dochter naar me toe: Mama, hoe leer ik nieuwe mensen kennen? Het was een goede en eenvoudige vraag. De wereld is veranderd en snel ook.

Vroeger in het OV, als je ergens stond te wachten of, als je de weg wilde weten, dan spraken we met elkaar. Zomaar even een verbinding aangaan. Soms werd het meer, maar zelfs als dit niet gebeurden, dan zouden we elkaar in de toekomst herkennen en een fijne dag wensen. Zo bouwden we een netwerk op, maar ook een vorm verbondenheid en veiligheid. Ongeacht het contact.

Nu zit iedereen op de telefoon of ander digitaal apparaat.

De eerste keer dat ik me verwonderde over het verstoppen van de mens was ik 14 jaar en in London. Computers waren nog bakbeesten en de mobiele telefoon kwam net de wereld in en was zo groot als een koelkast.

Maar in London verstopten mensen zich al. En ik weet dat ik hier vol verbazing naar keek. Mensen in formele werkkleding, voornamelijk in de kleuren grijs en zwart. Aktetas in de ene hand, paraplu in de andere hand, krant onder de oksel en lopen maar. Even wachten voor een stoplicht of bushalte: Krant onder de oksel vandaan en lezen. Het wachten stopte en in no time was de krant weer keurig dicht gevouwen onder de oksel en als een robot marcheerde de werkende mens verder.

Het was een bijzonder schouwspel van repeterende bewegingen door individuele personen maar in een universeel ritme.

Het andere bijzondere was dat de krant openslaan en verder lezen en later opvouwen en onder de oksel stoppen seconden werk was. Niet gehinderd door enige weersinvloeden, onhandigheid of botsingen.

Inmiddels kijkt niemand meer op in de westerse wereld. Even wachten, hoppa, daar is die mobiel. En vrijwel iedereen is weggedoken in de eigen wereld. Ik geef toe, soms ben ik ook zo, maar bij voorkeur maak ik een praatje, verbind ik, of ben gewoon even zen met de wereld om mij heen.

Ik vertelde mij dochter hoe anders het is geworden om nieuwe mensen te ontmoeten. Als je mensen wilt ontmoeten, zal je je best moeten doen en toch het gesprek aangaan met mensen die verstopt zijn.

Zelf reis ik regelmatig met het OV en maak dus ook een praatje met medereizigers. Gisteren op een koffer gepast voor iemand en op de terugweg een interessant gesprek over skateboarden gevoerd. En nee, het is geen toekomstige nieuwe hobby voor mij. Maar interessant om te horen hoe lang het duurt om een beetje op 4 wielen vooruit te komen, de sterke bovenbenen, de kunst van goed vallen key is en bovenal: Je moet een ongelooflijk goed vertrouwen in je lichaam hebben. Diep respect vanaf mijn kant!

Of de slechthorende man die al 4 uur aan het reizen was en nog een aantal uren te gaan had in zijn werkkloffie. Hoe hij van zijn werk hield, het aanleggen en onderhouden van kunstsportvelden, zijn levensreis dat hem naar Nederland had gebracht. Echt genoeg verhalen te vertellen over gesprekken in het OV.

Ik kies er ook regelmatig voor om de weg te vragen aan iemand en niet mijn telefoon te pakken. Natuurlijk kan ik die telefoon pakken, maar die weet ook ontzettend weinig. Zo was ik eens in Utrecht en op de kaart een snackbar gevonden. Geen restaurants in de buurt, dus dan maar dat. Snackbar dicht, een koppel komt voorbij en ik vraag of ergens een snackbar open is.

Heel vriendelijk echtpaar, woonden al 40 jaar in de buurt. Verder op was een snackbar met zelfgemaakte friet. Loop maar mee, dan laten we het zien. 2,5 km lopen in heel aangenaam gezelschap.

Het grappige is, vroeger als je de weg vroeg kreeg je instructies. Maar tegenwoordig loopt 9 van de 10 een stukje met me mee. En dat zegt mij dat mensen graag behulpzaam zijn en het spontane praatje ook missen. Een stukje contact ontbreekt in het leven wat vroeger normaal was.

Ik hield in Amsterdam de deur voor een oudere dame open en ze keek mij helemaal verbaasd aan. Hoezo zouden we verbaasd moeten zijn? Een peuter liep van de week met wat papiertjes in de hand te dromen over een doorgaand pad. Het manneke keek me aan en ik zei: Wat een mooie papieren heb jij? Hij begon te lachen. Bij moeder zie ik opluchting op het gezicht ontstaan. Hoezo zijn we verbaasd? Hoezo zien we elkaar niet meer? Hoezo is de wereld niet meer open voor woordelijke of fysieke communicatie?

Wat ik altijd voel na communicatie: De wereld voelt vrolijker, mooier, warmer, gelukkiger, energieker.

Ook voor mijn collega's probeer ik altijd even tijd te nemen. Even luisteren hoe het gaat. Bij mijn vorige werk hadden we ook een aantal personen zonder team, maar wel onze afdeling. Juist voor hen nam ik altijd extra tijd om even te vragen hoe het gaat. Binnen het eigen team lette we altijd op elkaar. Maar als je geen team hebt, is het belangrijk om iemand niet te laten zweven.

Ook in het werkende leven is het belangrijk om even oog te hebben voor elkaar. Ook als je als externe partners samenwerkt. Zie iemand, hoor iemand en weet dat je zo een langere en stevigere samenwerking bewerkstelligd met vertrouwen. Jezelf ÉN de ander ook een fijn gevoel geeft.

Eigenlijk denk ik dat veel mensen die gevoel ook proberen op te weken via social media. We zoeken verbinding, gelijkgestemden. Een digitale wereld zal nooit kunnen vervangen wat we alleen met menselijke interactie voor elkaar kunnen krijgen.

#PraatjeMaken #Communiceren #Vertrouwen #Geluksgevoel #MensZijn @MerijnRuis

PS. Dit is minicolumn nummer 14 in de rij van de schrijfchallenge Jeanette Benschop om weer de lol van het schrijven te krijgen. Doe je mee?