Samen
met
communicatiecoach
Karin
ben
ik
bezig
mijn
ervaringsverhaal
op
te
schrijven.
En
wow,
de
ideeën
kwamen
in
zulke
overvloedige
hoeveelheden
dat
Karin
echt
even
moest
zeggen:
"Hé,
even
ademhalen,
jij.
Dit
is
chaos
met
potentie,
maar
het
is
nog
altijd
chaos."
(Ze
had
gelijk.)
Elke
periode
waren
we
wel
ergens
mee
bezig.
Nou
ja,
ik
was
vooral
aan
het
schrijven en Karin was
vooral aan het kalmeren en structuren.
En
toen,
afgelopen
zomer,
kwam
de
pen
tot
stilstand.
Gewoon...
stop.
Het
voelde
niet
goed.
Niet
juist.
Het
voelde
als
fietsen zonder weg. Je
weet
dat
er
iets
niet
klopt,
maar
je
weet
niet
precies
wat.
Tot
eind
september. Een lekkere dag
van
fysiek
ontgiften,
hoge
koorts
en
wat
je
zou
kunnen
noemen
"het
moment
dat
alles
helder
werd."
(Fever
dreams
zijn
soms
gewoon
vuurwerkshows
in
je
hoofd en geven vaak ook
briljant
inzicht.)
En
toen
zag
ik
het: Mijn verzet was niet voor niets. Het verhaal gaat helemaal niet om mijn persoonlijke survivalmission van "Ik heb gevochten, het was niet eerlijk en het heeft pijn gedaan."
Nee
nee
nee.
Het
gaat
om
iets
veel
leuker:
De tocht naar vrijheid. Naar vrijkomen van patronen die je als overleven zelf hebt ingesteld. Naar licht en energie. Het vrijheidsverhaal dáár zit de echte party!
En
dat
veranderde
alles.
Ineens
voelde
het
schrijven
als
dansen
in
plaats
van
marathon-lopen.
De
pen
ging
sneller,
de
woorden
voelden
vrolijker,
en
ik
voelde
die
vrijheid
om
gewoon...
te
schrijven.
Niet
zwaar,
niet
tragisch,
maar
echt
en
waar.
Natuurlijk, en
hier
komt
het
realistisch
stukje, bevat
een
vrijheidsverhaal
ook
de
obstakels.
De
vallen.
De
"oeps"-momenten.
De pijn
en
het verdriet. De twijfel in mezelf. Groei gaat niet zonder groeipijnen. Zonder diepgaan in jezelf, de donkerste randen vinden je.
De reis was lang.
Echt
lang.
Jarenlang.
En
ja,
er
waren
momenten
waarop
ik
dacht:
"Nee
hoor,
ik
ben er helemaal
klaar mee.
Zoek het
maar
uit,
ik
ben
moe, kapot en leeg." En tegelijk was er altijd die innerlijke stem, die oerkracht, de ongeremde behoefte naar vrijheid en mijn enthousiast fanbase thuis.
En nu? Nu ben ik vooral blij, evenwichtig, dankbaar en trots voor iedere stap, voor de persoon die ik nu ben.
Mijn
collega
zei
pas:
"Jij
bent
gewoon
iemand
die
doet
wat
je
wilt
doen.
Gewoon.
Zoals
nu
dansen."
En
weet
je
wat?
Ze
heeft
gelijk.
Het
leven
is
te
mooi
en
té
kort
om
het
niet
in
volledige
kleuren
te
leven.
En natuurlijk zit er ook een klein stemmetje in mijn hoofd, die zich af vraagt of ik dit nu wel echt wil. Gelukkig is het enthousiasme altijd zoveel groter. Eerlijk
gezegd?
Vergeleken
met
waar
ik
vandaan
kom, zijn die kleine momenten van twijfels nu
een
piece
of
cake.
Dus hier is waar ik voor sta: Dromen zijn om te leven en te doen. Leef je dromen!
PS. Ik denk dat het stoerste wat ik ooit gedaan heb parachutespringen is, of is het toch gewoon mijn hele hart openzetten voor mijn lieve man, de eerste echte liefde?
