Een kleine interactie, een wereld aan dynamiek

Laat ik beginnen met iets meer over mezelf te vertellen.
Ik kijk graag naar mensen, naar groepen en naar dynamiek. Het is iets wat van nature in mij zit, en wat ik verder heb kunnen ontwikkelen door mijn werk en door trainingen in Sociale Psychologie en Systemisch Werken.

Oprecht kan ik genieten van observeren, van hoe dynamieken zich vormen binnen een groep of een omgeving. Over het algemeen zonder oordeel. Al moet ik eerlijk toegeven: als mijn lieve man naast me zit, maken we soms ook een klein dolletje over wat zich voor ons ontvouwt.

Afgelopen week stond ik in een ruimte te wachten, samen met een paar anderen. Een ouder echtpaar kwam binnen en ging ergens zitten. Iemand die daar werkte liep enthousiast op hen af. Het voelde duidelijk als meer dan alleen een professionele verbinding, dat was niet alleen zichtbaar, maar ook hoorbaar.

De medewerker liep even een magazijn in, kwam al snel terug en vroeg de oudere man of hij haar kon helpen, omdat hij lang was.

Wat er vervolgens gebeurde, vond ik interessant om te observeren.

• De man reageerde: “Natuurlijk, maar ik ben niet zo heel lang hoor.” (Afgaand op zijn lengte schatte ik hem rond de 1.80 meter)
• De vrouw naast hem zei zachtjes: “Maar ik ben ook lang hoor.” (Zij leek zo’n vijf centimeter kleiner dan haar partner)
• De medewerker reageerde naar de man: “Jij bent echt wel lang.” Op de opmerking van de vrouw kwam geen reactie.
• Een vierde persoon zat te wachten op haar afspraak met de medewerker en bekeek het tafereel.

Hier zit voor mij geen oordeel op, maar wel nieuwsgierigheid. Wat maakt dat zo’n moment ontstaat? Zonder daar direct aannames over te doen.

Gemiddeld is een man in Nederland ongeveer 1.84 meter lang — deze man zat daar iets onder.
De vrouw schatte ik rond de 1.75 meter, wat iets boven het gemiddelde (1.70 m) ligt voor vrouwen.

Een paar centimeter verschil, en toch lijkt het in beleving iets te betekenen.

Als ik kijk naar wat er non-verbaal gebeurde, zag ik dat de man meeliep om te helpen, maar zonder veel enthousiasme. De vrouw bleef zitten. Haar blik veranderde op het moment dat haar partner wegliep. Hoe precies kan ik niet met zekerheid zeggen, maar het leek haar wel iets te doen.

En de vierde persoon werd steeds beweeglijker op de stoel, gecombineerd met de zuchten en het herhaaldelijk kijken naar haar horloge.

Ik merk dat ik nieuwsgierig word naar wat er zich daarna tussen de partners af heeft gespeeld. Of dit moment nog later op de dag nog ergens terug is gekomen in hun onderlinge gesprek.

Ook ben ik nieuwsgierig over hoe een uitnodiging, die later door de medewerker werd gedaan om eens langs te komen in het weekend, ontvangen is. Of dit soort kleine interacties daar misschien nog in doorwerken.

Als laatste vraag ik mij af of de vierde persoon nog met de medewerker heeft gesproken over wat dit met haar deed.

En ik? Ik merk dat mijn fascinatie alleen maar groter wordt. Hoe dynamieken werken. Hoe er op fysiek, emotioneel en communicatief niveau van alles gebeurt, vaak in een paar seconden.

Morgen heb ik een intervisiedag voor systemisch werken met coaches. Daar kijk ik nu al naar om samen te komen en deze passie te delen. Ook staan volgende week  weer mooie afspraken gepland rondom opstellingen.

Mijn leven voelt rijk, levendig en vol nieuwsgierigheid. En daar geniet ik van.